!ßé°€="justify"> Ba?l??? yok bu yaz?n?n... Çünkü hiçbir ba?l?k; duygular?m? ifade edebilmeme yetmiyor.

¦" size="2">Dün saatler 15.00’i gösterirken yaz?i?lerinde birinci sayfay? yapmak için toplant? halindeydik. TÜS?AD 10 y?l önceki “Demokratikle?me” raporunu yenilemi?ti ve yine birbirinden önemli önerilerde bulunmu?tu. Büyük bir olas?l?kla bu haberi ta??yacakt?k man?etimize...

Ama daha ba?l??? bile belirleyememi?tik ki, gelen haberle donduk kald?k:

“Hrant’? öldürmü?ler!”

Masan?n etraf?nda yakla??k 10 ki?iydik...

Aram?zda a??r? liberal görü?te olanlar da vard? muhafazakârlar da...

Hrant Dink’i sevenler de sevmeyenler de...

Görü?lerine k?smen destek verenler de vermeyenler de...

Ama herkes bembeyaz kesildi. A??zlardan “Bu bugüne kadar Türkiye’ye yap?lm?? en büyük kötülük” sözleri döküldü!

“?imdi yand?k” dedi birisi...

Bir ba?kas? ona itiraz etti:

“Biz yansak ne olur, s?rf dü?ündüklerini söyledi?i, yazd??? için bir insan daha öldürüldü bu ülkede!”

***

Hrant’?n birçok görü?üne ben de kat?lmazd?m. Ama Ermeni Diasporas?’n?n nefretini çekmek pahas?na her f?rsatta dillendirdi?i “Türkiye sevdas?”ndan hiçbir zaman ku?ku duymad?m.

Bo?az’a en az benim kadar â??kt?. Türkçe’yi en az benim kadar iyi konu?ur ve yazard?.

Daha da önemlisi Türkiye dü?manlar?na asla tahammül edemezdi.

***

Gözümüz yaz?i?leri salonundaki televizyondayd?... Bir gün bile terk etmeyi akl?na getiremedi?i, getirse bile cesaret edemedi?i o topraklara yüzüstü uzanm??, adeta öpüyordu Hrant... Ayaklar? çarpraz dü?mü?tü... Gazetesinin üst katlar?ndaki pencerelerde kad?n çal??anlar a?la??yordu...

Bizim içimizde ise sadece tarifi çok zor bir “kaybetmi?lik” duygusu vard?; derin bir bo?luk, anlat?lamaz bir keder...

Malatya’da do?mu?, Gedikpa?a’daki Ermeni Yetimhanesi’nde yeti?mi?, Ermenice konu?amad??? zaman cezaland?r?lm??, gençli?inde sol dü?ünceyi benimsemi?, ismini kendi iradesiyle F?rat olarak de?i?tirmi?, hayat? boyunca silahtan uzak durmu?, askerlik görevini aslanlar gibi yapm??, ülkemizdeki ilk Türkçe Ermeni gazetesini ç?karm??, soyk?r?mla ilgili yasan?n kabulü s?ras?nda Türkiye’nin yan?nda yer alarak Fransa’ya kafa tutmu? bir gazeteci...

??te; içimizdeki o bo?lu?un

ve kederin nedeni bunlard?.

Bu ülkeyi en az bizim kadar seven ve sahiplenen bir vatanda??m?z? kaybetmi?tik!

***

Bu cinayet üzerine bin ayr? senaryo yaz?labilir, bin ayr? neden s?ralanabilir... Diasporac?lar da olabilir bu alçak sald?r?n?n alt?nda, a??r? milliyetçiler de, Türkiye’nin alaca?? önemli kararlar? engellemek isteyen gizli örgütler de...

Çünkü dü?man bir de?il, bin...

Bugün Hrant’?n arkas?ndan üzülen bizlerin ise tek bir ortak yan?m?z var:

Yurt sevgisi...

Ne olur; bu yurdu öyle ya da böyle seven herkese art?k sayg? duyal?m, anlamaya çal??al?m, hedef yapmayal?m.

Yoksa ne bu kan diner, ne de bu gözya??!

*****

Günün sorusu

Abdi ?pekçi, U?ur Mumcu, Çetin Emeç, Ahmet Taner K??lal?... Ve dün de Hrant Dink!

S?ra kime geldi?

***

Hrant: Ben ?ansl?y?m! (*)
“Benim bir yar?m Türkiyeli, bir yan?m Ermeni. Her iki taraf?n ruh halini kendi içinde ya?ayan biriyim. Herkes bunu bir handikap olarak görüyor, oysa ben bunun bir ?ans oldu?unu biliyorum. Diaspora’daki Ermeniler’in kafas?ndaki Türk, onlar?n b?rakt?klar? noktadaki Türk... Onlar için bu Türk imaj? hiç de?i?meyecek. Bizim onlardan fark?m?z; burada birlikte ya??yor olmam?z. Bu toplumda iyi insanlar da var, ön yarg?l? insanlar da. Biz iyi insanlarla ya?arken tedavi oluyoruz. Diaspora’daki Ermeniler bu ?anstan, tekrar Türklerle beraber olmak ?ans?ndan yoksun. (...) Benim gençli?im Asala dönemine rastlar. O dönem Türkiye’deki Ermeniler ba??m?z e?ik dola??rd?k. Hiçbir yerden bir bask? yoktu ama rahats?zd?k. Farkl? bir psikoloji içersindeydik, çünkü bize hep farkl? bak?lm??t?. Ama

her ?eye ra?men biz bir yere gitmek istemiyoruz çünkü buras? bizim ülkemiz ve vatan?m?z. Ve bu duygumuz iyi alg?lanmal?d?r. Bu alg?lan?rsa, bize art?k ‘bizim Ermeniler’ demeyeceklerini, ‘biz’ diyeceklerini hissederiz.”

(*) 2 Ekim 2005, Vatan, Arda Uskan’la röportaj