!Şõàà="justify">Ali Bayramo?lu arad?. “Hrant'? vurmu?lar” dedi. Sesi üzgün, a?lamakl?, öfkeli… ?nananam?yorum. Ama, “Vurmu?lar” demek hiç olmazsa daha ölmedi demek benim için. Ali devam ediyor telefonda… “?imdi Agos'a gidiyorum. ?n?allah ölmemi?tir.” ?n?aallah yar?m kal?yor. Bir dakika geçmeden televizyonda o kahreden cümle yaz?yor: “Gazeteci Hrant Dink öldürüldü!..”

Hrant Dink öldürülmedi, biz öldürüldük.

Bir cinayet dü?ünün ki ülkeye içeriden d??ar?ya her alanda, her platformda zarar verebilsin. Bütün de?erler bir cinayetle vurulsun. Demokrasi, ifade özgürlü?ü, Türkiye'nin uluslar aras? alanda ba??n? dik tutabilme çabas?, bir arada ya?ama fikri… Hepsi. Hepsi birden o cinayete kurban gitsin.

Hrant Dink buydu i?te.

Ömrünü, zihnini ve nihayet hayat?n? Türkiye'nin ilerlemesi, büyümesi ve demokratikle?mesine adayan bir özgür beyin. Türkiye onu kaybetti. Kaybeden Türkiye oldu, çünkü Hrant, kendisini anlamak istemeyenlerin hepsinden daha çok Türkiye a????yd? ve ülkeye katk?s? hepsinden çok daha fazlayd?. Daha fedakard?… Üzerine en çok gelindi?i zamanlarda, can?n?n en s?kk?n oldu?u anlarda bile, “Bu ülkeyi terk edemem, yolda kederden ölürüm” diyebilecek kadar… Ne yaz?k ki onu, sahip ç?kamayarak, koruyamayarak ?imdi biz öldürdük.

Saatler geriye dönebilse de onu kucaklayabilsek, kur?unlar? önleyebilsek, Hrant'? kurtarabilsek…

Ona k?yan oda?? tan?yoruz, o kanl? ellerin silüeti hepimizin zihninde. Kendilerini Türkiye yerine koyan o hasta kafal? mahfillerin kim oldu?unu de?ilse de, ne oldu?unu çok iyi biliyoruz.

Bizi ac? ve utanç içinde b?rakarak gitti. Utanç içindeyiz çünkü, onu koruyamad?k, ona sahip ç?kamad?k; çok özel bir insand?, onun de?erini bilemedik. Onu ya?atamad?k.

Malatyal? Hrant'?, Türkiyeli Hrant'?, dünyal? Hrant'? kaybettik.