!Şõàà="justify">Cinayet haberi duyulunca Türkiye önce sessizli?e gömüldü, sonra üzüntüye garkoldu, daha sonra da -refleks halinde- ortak bir tepkiye geçti.

Her semtte, her mahallede, her caddede gösteri yürüyü?leri ba?lad?, sloganlar at?ld?, hepimiz bir Hrant’?z pankartlar? ta??nd?.

Ne güzel.

Ak?am bir dâveti bir sözü olanlar, programlar?n? bozdu, lokanta ve restoranlardaki rezervasyonlar?n büyük bölümü iptal edildi. Dünkü gazeteler mâteme büründü.

Yapmac?k yok...

Bütün Türkler Hrant Dink’i, kendi yüre?inde hissetti.

*

?imdi durun.

Burada bir sitemim var.

Çünkü 22 y?ld?r her gün PKK kur?unlar?yla ölen Mehmetleri, bizim Kürt karde?lerimiz kendi yüre?inde galiba hissetmedi.

Soka?a dökülüp hiç lânetlemedi. Bir miting yapmad?. Hepimiz birer Mehmet’iz diye pankart açmad?.

Soruyorum Ya?ar Kemal’e:

- Hangi Mehmet’in cenazesine kat?ld??

*

Dün ald???m elektronik mektuplardan birinde, genç bir okuyucum diyor ki:

- Her Ocak Ay?’n?n 3’üncü Cumas?’n?, Hrant Dink Günü ilân edelim.

Bu kadar duygulu bir millet, 1071’den beri beraber ya?ad??? kendi karde?lerinden de elbet birazc?k duygu bekleyecektir.

Var m? itiraz? olan?