!áH€ ="justify">Önceki gün, 19 Ocak 2007, yüre?imi kaybetti?im gün... Onunla nas?l tan??t???m? hat?rlam?yorum. ??in garibi Hrant da hat?rlam?yordu. ?lk kar??la?mam?zda birbirimiz hakk?nda ne hissetmi?, ne dü?ünmü?tük bilmiyorum.

ôr öncesinin olaylar?na döndü?ümüzde de bulamam??t?k o ilk izlenimlerin izini. Sanki bir anda yo?unla?m?? olan ve o yo?unluk içinde geçmi?i silmi? bir ba??m?z vard?. Arkada?l???m?z? kendi irademizin d???nda bize 'verilmi?' bir lütuf gibi ya?ad?k ve tad?n? ç?kard?k. Gitti?imiz yerlerde ve dost sohbetlerinde aram?zdaki karakter farkl?l???na kar??n ili?kimizin yo?unlu?u gündeme geldi?inde Hrant i?in keyfini ç?kararak konu?may? durdurur ve, "O benim akl?m, bense onun yüre?iyim." derdi.

Dün ben yüre?imi kaybettim... Hrant'? tan?yanlar de?il sadece, onu televizyonda bir kez izleyenler bile, o yüre?in çap?n? fark etmi?lerdir. Hrant'?n gidi?ine bugün yürek dayanm?yorsa, onun yüre?inin hepimizi kucaklayacak kadar derin olmas?ndand?r. Hrant'?n gücü böyle bir yüre?i liderlik vasf?yla, cesaret ve ahlakla bütünle?tirmesindeydi. Ama Hrant'? as?l Hrant yapan ?a??rt?c?, birçoklar? için yad?rgat?c? samimiyetiydi. Bu toplumun çoktan kaybetti?i, hat?rlat?ld???nda gocundu?u, önüne ç?kt???nda ürktü?ü samimiyet... Hrant, bu özelli?iyle hepimize ahlaki bir duru?un ne oldu?unu, insan?n 'kendisi' olmas?n?n nas?l bir ?ey oldu?unu gösterdi ve gerçekte bize kendi ezikli?imizi hat?rlatt?. Onu hazmetmek o yüzden kolay de?ildi. S?rf varl???yla ve apaç?k insani duru?uyla Türkiye'yi utand?ran adamd? o...

Öte yandan Hrant'? izledikçe, yan?nda oldukça gelen sa?alt?c? etkiyi fark eden, insanl???n? hat?rlamaktan mutlu olan milyonlarla birlikte benim de yüre?im geni?ledi bu y?llar içinde. Aram?zdaki birkaç ya? ve esas olarak karakter farkl?l??? nedeniyle 'büyük karde?' olan ben, ailelerdeki ilk çocu?un hafif içe kapan?k, ketum, asosyal halinden ç?karak biraz 'küçük karde?'e benzemeye ba?lad?m. Onun kendinden emin, rahat ve en önemlisi ha?ar? dürüstlü?ünden biraz nasibimi ald?m. Ancak yüre?im tam geni?lerken, ?imdi kaybettim o yüre?i...

Do?rusu kendimden pek emin de?ilim art?k. Bu ülkeye, bu topluma, buradaki insanlara ayn? geni? yürekle bak?p bakamayaca??mdan emin de?ilim. Hrant'? ta??yamayan, geçmi?te her kimlikten isimli isimsiz Hrant'lara lay?k olamayan, bu topraklar?n kültürüne yabanc? olmas?na kar??n topra?? isteyen, topra?? öylesine istedi?i için insanl???n? unutan bir toplumda m? ya??yorum sorusu art?k kaç?nabilece?im bir soru de?il. Hrant, ürkek bir güvercin olmay? kabullenirken, bu topraklarda güvercine dokunulmad???na güvendi?ini söylerdi. Ama bu toplum güvercinlere hep dokundu... Onlar? sürdü, kültürlerini ezdi, düpedüz öldürdü... Bunu en iyi bilenlerden biri de Hrant't? elbet. Ama ah o yürek... Ah o yürek...

Bende Hrant'?n yüre?i yok. Onun için kendimden pek emin de?ilim art?k. Onun kan?n?n yerde kalmad???n?, kalamayaca??n? görüyorum... Çünkü ?imdiden s?çrad? herkesin üstüne... Hükümet, asker, yarg?, emniyet ve benzerlerinden üniversitelere, medyaya ve i? dünyas?na temiz kimse yok art?k. Kendilerini 'temiz' tuttuklar?n? sananlar ve susanlar üzerlerindeki kanla ba? ba?alar. Hrant'ta olan ve bu toplumda olmayan ?eyin, samimiyetin s?nav? ba?l?yor ?imdi. Türkiye'nin insanl?k s?nav? bu... Böbürlenme, hamaset ve kavrukluk içinde ?ekillenen bir kimlikten s?yr?lman?n, onu yeniden yaratman?n, iyile?menin f?rsat? belki de... Bir ülkede ço?unluk kimli?i ?iddete meylediyorsa, o topra??n emanetçisi kendi bahçesindeki güvercini bile ya?atmak istemiyorsa, orada hastal?k vard?r. Türkiye de hasta... Yürek geni?li?i içinde iyile?me çabalar?na bakt?m hep. Ama bugün sadece hastal?k görüyorum. Elimde de?il... Yüre?imi önceki gün, 19 Ocak 2007'de kaybettim çünkü...