!áH€ ="justify">Türkiye, Hrant Dink'i öldüren(ler)in, kur?unlar? asl?nda kendisine (bugünkü istikrar?na ve gelecekteki refah?na) kustu?unu bu defa anlad?; bereket anlad?... Dün neredeyse bütün gazeteler hem hisli hem de ak?ll? de?erlendirmelerle ç?kt?; televizyon ekranlar?nda -neredeyse istisnas?z- suikat?n hedefinin Türkiye oldu?unu vurgulayan yorumlar yap?ld?.

ƒemli bir geli?me...

Kendime pay ç?karmak istemem, ama bir gerçe?e i?aret etmek de benim görevim: Hrant Dink'le ilgili en duygu yüklü man?eti Yeni ?afak atm??t? dün: 'Hrant?m?za K?yd?lar'... Lâf? e?ip bükmeden, araya farkl?l??? vurgulay?c? bir mesafe koymadan, öylesine mâsum bir do?all?k içerisinde, 'Hrant?m?z' diyebildi Yeni ?afak...

A?a??da okuyaca??n?z sat?rlar da Yeni ?afak yazarlar?n?n dün sütunlar?na yans?tt?klar? samimi hisler... Hangi sat?rlar?n kime ait oldu?u merak?n? ortadan kald?racak kadar birbirine yak?n hisler bunlar:

“Can evimden vuruldum. Bir dostumu, Hrant Dink'i kaybettim, onu katlettiler. Yaz? yazacak halim yok mecalim yok. Üzüntüm ve öfkem aras?nda s?k??m?? bir haldeyim. / Öldürenlere, sevinenlere lânet olsun!”

“Do?u Konferas?'ndan arkada??m, Ortado?u yollar?ndan yolda??m Hrant Dink katledildi. / Ne diyece?imi bilemiyorum. / ?çim yan?yor. // Ermeni'ydi. / Bu ülkenin çocu?uydu. / Bu ülkeye ba?l?yd?. / 1915'i elbette büyük bir ac?yla anmakla beraber, o ac?ya asla yenik dü?medi; 1915 kâbusunun Ermenileri ve Türkleri esir almas?na gönlü asla raz? olmad?; o kâbusun a??lmas? ve bu ülkenin rahatlamas? için elinden gelen her ?eyi yapt?. // Ne söylediyse, ne yazd?ysa bu ülkenin selâmeti için söyledi ve yazd?.”

“Ömrünü, zihnini ve nihayet hayat?n? Türkiye'nin ilerlemesi, büyümesi ve demokratikle?mesine adayan bir özgür beyin. Türkiye onu kaybetti. Kaybeden Türkiye oldu, çünkü Hrant, kendisini anlamak istemeyenlerin hepsinden daha çok Türkiye â????yd? ve ülkeye katk?s? hepsinden çok daha fazlayd?. Daha fedakârd?… Üzerine en çok gelindi?i zamanlarda, can?n?n en s?kk?n oldu?u anlarda bile, 'Bu ülkeyi terk edemem, yolda kederden ölürüm' diyebilecek kadar… Ne yaz?k ki onu, sahip ç?kamayarak, koruyamayarak ?imdi biz öldürdük. // Saatler geriye dönebilse de onu kucaklayabilsek, kur?unlar? önleyebilsek, Hrant'? kurtarabilsek…”

“Hrant Dink, Türkiye'yi hepimizden çok seven, sevebilen, belki de affedebilen son hümanist arkada??m. / Senden sonra affetmek mümkün olabilecek mi, bilmiyorum...”

O ba?l???n at?ld???, yukar?daki sat?rlar?n ç?kt??? gazetenin okurlar? da, hiç ku?kum yok, Hrant Dink'i görmemi?-tan?mam?? olsalar bile, bizlerin hislerimizi payla?t?lar...

Ne oluyoruz? Hrant Dink, Ermeni ve H?ristiyan de?il miydi? Yoksa bizler mi 'gizli din' ta??yoruz? ?ki sorunun cevab? da kocaman bir “Hay?r”... Bir Ermeni ile Türk'ün, bir H?ristiyan ile Müslüman?n, öyle kalmaya devam ederek de yak?n arkada?, dost ve yolda? olabilece?inin örne?ini te?kil ediyor o man?et ve yorumlar...

Bir gerçe?i daha: Bugünün Türkiyesi'nde temel çeli?ki, baz?lar?n?n kabul ettirmeye çal??t??? üzere, din eksenli de?ildir; herhangi bir Türk'ün Ermeni (veya bir ba?ka az?nl?k mensubu) ile bir sorunu yoktur. Farkl? dinlerden ve farkl? kökenlerden insanlar biraraya gelebilir, ülke sorunlar?n? tart??abilir ve farkl? din / farkl? kökenden olmaya devam edebilirler...

Türkiye'deki temel çeli?ki, Türkiye'deki temel çeli?kiyi yanl?? yerde aratt?ranlar ile he-pimiz aras?ndad?r...

Hrant Dink'i de onlar yüzünden kaybettik zaten...