TÜRK?YE V?CDANINA YÜRÜYOR

Büyük bir vicdan azab?... Öyle ki yapamad???m?z, beceremedi?imiz, sustu?umuz, korktu?umuz, çekindi?imiz her ?ey için bir vicdan azab?... Hrant'?n gidi?iyle gelen, bütün ülkeyi kaplayan, geni?lemesine ve derinlemesine bir vicdan azab?...
Kalabal?klar, sanki teti?i kendisi çekmi?çesine a?l?yor ?stanbul'da. Tuhaf ?ey. Çünkü insanlar Hrant'?n gidi?iyle birlikte ve ayn? anda bir çok ?eye a?l?yor. Herkes neyi yitirdiyse ona a?l?yor. Hrant, insanlar? kendi kalbine ça??r?rd?.
?imdi insanlar, t?pk? onun istedi?i gibi, kendi kalbine, kendi suçlulu?una, kendi vicdan?na yürüyor. Bugünkü kalabal?k bu. Bugünkü kalabal???n yürüdü?ü yer bir mezarl?k de?il. Türkiye bugün kendi vicdan?na, kederine ve tüm kay?plar?na yürüyor...

Hrant gülerdi
Hrant görseydi gülerdi muhakkak. Hiçbir ?eye gülmese bile, bir canl? yay?nda, mühim adamlardan birinin, cinayetten söz ederken a?lamakl? olup "Art?k kom?ular bile birbiriyle konu?muyor" deyi?ine gülerdi.
?? oralara geliyor i?te. ?nsanlar bütün yitirdiklerine a?l?yor Hrant ile birlikte. Hrant, topra?a dü?erken görüyorlar ki topra?a neler neler dü?ürmü?ler asl?nda.
Herkeste "Bir hikâyenin sonuna geldik" hissi. Canl? yay?nlarda, normalde çok so?ukkanl? olan televizyoncular?n bile delirip öfkeyle konu?maya ba?lamas? bundan. Hrant'?n bir yaz?s?n? bile okumad???na ad?m gibi emin oldu?um teyzelerin, amcalar?n Agos gazetesi önünde a?layamaya ba?lamas? bundan.
?nsanlar sadece Hrant'?n de?il, bir ülkenin yas?n? tutuyor. Yitirdikleri art?k kesin olan bir ülkenin. Art?k anlad? herkes: Bu geri dönü?ü olmayan bir parçalanma. Art?k hiçbirimiz birbirimizi bir ülkede ya?ad???m?za inand?ramay?z. Art?k kimse bize bir ülkede, bir halk olarak ya?ad???m?za inand?ramaz.
Demi?tim bir zaman:
Bir çak?l ta??n? dahi vermedikleri bu ülkede her gün insanlar ölüyor. Hrant ile birlikte ?imdi insanlar art?k ellerinde sadece çak?l ta?lar?n?n kald???n? görüyor...
Zanl?n?n "yaln?z kurt" olabilece?i söyleniyor. Bir örgüt ba?lant?s? olmayan yeni bir katil tipi olabilece?i. Ba?kalar? ise "derin devlet" ile ba?lar?n?n ç?kar?lmas? gerekti?i görü?ünde. Ben ?öyle dü?ünüyorum:

Yaln?z "köpekler"
Ne "yaln?z bir köpek"ti katil ne de gizli bir örgütle ba?lant?s? var. Her ikisinin ortas?nda bir yerde bu mesele. Bu hikâyedeki katil asla yaln?z de?ildi. Televizyon dizilerinden, büyük gazetelerin ba?yazarlar?na, devletin en üst katlar?ndan partilerin ilçe örgütlerinin en dibine, camilerin avlular?ndan okullar?n bahçelerine kadar her yerde korunan bir kimlikti bu.
Bu kimlik, bu "örnek vatanda?" tipi, Susurluk'tan sonra yarat?ld?. Mumlar?m?z? yak?p, ???klar?m?z? yak?p söndürürken seslerimizi susturanlar, bu kimli?i bu memlekete arma?an etti. Biz yenildik, "onlar" yendi ve yeni do?an çocuklar "yenen" tarafta yer almak istedi. Susurluk bölünerek ço?ald?, sokaklara, mahalle kahvelerine, okullara, camilere yay?ld?.
Bu ülkenin "esas sahibi" onlar. Biz hep sesimizi k?sarak konu?mak zorunday?z onlar?n yan?nda. O kadar ki Hrant'?n gitti?i gün yan?mdan geçerken "Gebersin it!" diyen, 20 ya??nda bile olmayan "delikanl?"ya hiçbir ?ey diyemiyorum ben. Çünkü daha bakar bakmaz yüzüne, elini ceketinin içine götürüp büyük bir kendine güvenle dönüp soruyor:
"Bi' derdin mi vard??"
Biliyorum ki bir ?ey desem en yak?n kahveye girip ba??rabilir:
"Vatan haini! Dinimize, bayra??m?za küfretti!"
Biliyorum ki o andan sonra ba??ma gelecek ?ey ölmekten beter.
?imdi Türkiye buna a?l?yor i?te. Köpeklerin de?il, insanlar?n yaln?z olmas?na... Ta?lar? ba?lay?p köpekleri salanlar?n kanl? zaferine...
?stanbul'daki kalabal?k bugün bu kedere do?ru yürüyor. Bu vicdan azab?yla. Biz korktuk ve en güzel çocu?umuz öldü, herkes, her nas?lsa, Hrant'? hiç tan?masa bile, bunu dibine kadar biliyor.
Hrant, görüyor musun?
Sevgili arkada??m, ac? ac? gülüyor musun?