ARKAMIZDA DER?N, GÖRÜNMEZ B?R ?Z BIRAKTIK

Yan?mdaki çift, ayn? anda dönüp arkaya bakt?. Sonra onlar?n sa??ndakiler solundakiler önündekiler ard?ndakiler... Birer iki?er üçer be?er dönüp ?a??rm?? gözlerle geri bakt?lar, ucu buca?? görünmeyen kortejin sonunu arad?lar. Gerçekten bu kadar kalabal?k m?y?z biz? Öyleyse neden bunca zamand?r böyle yaln?z hissettik kendimizi? Bize dayat?lm?? bu yaln?zl???n içerisinde neden bunca zaman geçirdik? Ke?ke bizi bir araya getiren bir cinayet olmasayd?... Geriye dönüp de hayata, kendi ki?isel hayat?m?za bakt???m?zda bunca yenilgi bunca hayal k?r?kl??? bulmasayd?k ke?ke.

Upuzun sessiz bir yürüyü?. Umulmad?k bir k?? güne?inin, bahar gö?ü gibi parlak bir gö?ün alt?nda a??r ad?mlarla yan yana yürüyen on binlerce insan. Caddeleri sokaklar? meydanlar? dolduran kopkoyu bir kalabal?k. Kan k?rm?z? karanfiller. Siyah pankartlar. Hepsi üç ayr? dilde ayn? ?eyi söylüyor:

'Hepimiz Hrant'?z, hepimiz Ermeni'yiz'. Kollar?n, ba?lar?n üzerinde yükselen Hrant'?n hiç ya?lanmam?? yüzü, yumu?ac?k gülümseyi?i... Tepeden t?rna?a duyguya kesmi? binlerce insan sanki kendi ki?isel kay?plar?ndan çok daha derin bir kay?p duygusuyla bugün, bu yüzü benimseyip sahipleniyor. Gazeteler, man?etler, alk??lar, AGOS'un önündeki canl? beyaz güvercin, birbirini sessizce selamlayan tan?d?klar, cinayetin a??rl??? alt?nda hafifçe öne e?ilen ba?lar. Sanki hak etmedi?imiz bu k?? güne?i. (Ama kimin bir ötekini bu güne?ten, bir dakikal???na olsun koparmaya hakk? olabilir ki?) 'Sekiz kilometreymi? yürüyebilir miyiz' diyor bir ses, 'yürürüz ya!' diye yan?tl?yor di?eri. Arkam?zda derin görünmez bir iz b?rakarak yürüyoruz.

?ki-üç y?l önceydi, AGOS'tayd?k, bir dayan??ma ziyaretindeydik, 10-15 ki?iydik topu topu, yüzlerimiz a?inayd?. 'Ho? geldiniz' demi?ti gülümseyerek... Bir kö?eye ili?mi?, çay içerek onu izliyordum. U?rad??? haks?zl??? dolanbaçs?z dile getiri?ini, co?kusunun içtenli?ini... Tepeden t?rna?a yüre?e kesmi? bir adam, diye dü?ünmü?tüm, onu hemencecik severek. Sanki o gün ad?n? koymak istemedi?im bir yaln?zl??? görmü?tüm.

Geçen cuma ak?am? döndüm AGOS'a, yüzüm ya?murlu, gölgesiyle ?slanm??t?, hayat?mda ilk kez slogan atmay? ba?arm??t?m. Bir de 18 gün önce çekti?im y?lba?? mesaj?: 'Mutlu, çok mutlu y?llar!'

Gözüm nedense s?k s?k helikopterlere tak?l?yor, Bir de kortejin üzerinde daireler çizerek sessizce uçan ku?lara... Denize kadar yürüyece?im. Eski ?stanbul'u görene dek... Bu ?l?k ???kta, bu ?a??rt?c? cömertlikteki güne?in alt?nda, bu ?l?k ocak sabah?nda... Kimi kez Hrant'? hat?rlayarak, kimi kez kendi ki?isel kay?plar?mla... Kaybetti?im, kaybedece?im bunca insana, y?la, duyguya yas tutarak... Kimi kez, ans?z?n kopan, dalga dalga kaparan bir alk?? ya?muruna kat?larak... Neyi alk??l?yoruz? Hrant'?, direni?ini, direni?leri, birlikteli?imizi, bu umulmad?k dayan??may?...

Hayat?n ta kendisini belki! Tek söz etmeden, çok uzun zamand?r kendimi ilk kez yaln?z hissetmeyerek yürüyorum. Tepeden t?rna?a yüre?e kesmi? binlerce insan?z bugün. Hepimiz birer ruhuz birer güverciniz. Gagas?nda zeytin dal? ta??yan birer güvercin.

Buraday?z, daha var?z.

Dipnot: Ben de art?k geç olmadan, geçmi?imizle de bugünümüzle de yüzle?memiz, bar??abilmeyi ö?renmemiz gerekti?ini dü?ünenlerdenim