ARTIK GÜVERC?NLER?M?Z? GER? ?ST?YORUZâ?¦

Asl?nda hepimiz bu ülkeyi sevdik, hem de çok sevdik. Ama beynimize kurulan 'kin tuzaklar?' yüzünden, en çok bu ülkeye ve bize zulmedenlerden gurur duyar hale geldik…

Eli kanl? vatan sevdal?lar?n?, bu ülkeye gerçekten sevdalananlara, Türkiye'nin bütün dünyada ba??n? dik tutmas? için hayat?n? ortaya koyanlara tercih eder olduk…

Ku?lar? bar?nd?rmak için vak?flar kuran bir medeniyetin çocuklar?, “güvercinlere dokunmaz” diye övünüyorduk, ama sonunda güvercinleri de vurduk, üstümüz ba??m?z kan oldu…

Y?llarca, bu co?rafyada hayat bulan de?i?ik dillere, de?i?ik ?rklara, de?i?ik inançlara mensup 'gökku?a?? medeniyeti'nin çocuklar?n?n yüzünde güller açt?, dilinde her dilde türküler ç?nlad?…

Lakin ?imdi, bu topra?a sevdal? çocuklar?m?z?n beynine kur?unlar s?kt?k, bir arada ya?ama ad?na y?llarca bin zahmetle büyüttü?ümüz güllerimizi soldurduk, güvercinlerimizi öldürdük…

Art?k güvercinlerimizi, güllerimizi geri istiyoruz… Birlikte ya?ama kültürümüzün en nazenin çiçeklerini kefene sar?p tabuta koysalar da, biz hâlâ bu topraklarday?z ve medeniyetimizin ruhunu geri istiyoruz…

Farkl? dü?ündü?ümüz, farkl? inand???m?z, farkl? giyindi?imiz için her kö?e ba??nda eli kanl? cellatlar pusu kursa da, biz bizi “biz” yapan de?erlerimizi geri istiyoruz…

“Ulusalc?”, “?oven” duygularla ve “sahte vatanseverlik” ?ark?lar?yla karde?li?imize kur?un s?ksalar da, biz kökleri yüzy?llara dayanan ?ark?lar?m?z?, türkülerimizi geri istiyoruz…

Çukurumuzu kaz?p, birlikte ya?ama umutlar?m?z? çukura gömseler de, biz bu ülkede ölmeyi göze alacak kadar seven çocuklar?m?z? geri istiyoruz…

H?rant'la birlikte bütün de?erlerimize kur?un s?kt?lar, ama biz onu yüzy?llarca birlikte ya?ayarak biriktirdi?imiz ve hep bizim olan 'büyük sevgi'yle u?urlad?k.

Evet, bu topraklarda kendi karde?lerini vurmak için f?rsat kollayan 'hastal?kl?' nesiller yeti?tirdik, ama ?imdi kendi günahlar?m?zla yüzle?ip yeni bir ?ark?ya ba?lamak istiyoruz. Eli kanl? katiller, her gün can evimizden vursalar da, o büyük ?ark?y? söylemeye devam edece?iz…

Hrant Dink'in e?i Rakel Dink “Sevgiliye mektup” ad?n? verdi?i konu?mas?nda söyledi?i gibi: “Çocuklar?m, ailem ve sizler hepimiz ac?l?y?z. Bu sevgi seli biraz olsun bize güç kat?yor. Sevgili dostlar bugün sevgilimi, çocuklar?m?n babas?n?, ailemizin büyü?ünü, sizin karde?inizi u?urluyoruz. Bugün sessizli?in sesi ile onu u?urluyoruz.

Ya?? kaç olursa olsun, 17 veya 27 olsun, katil kim olursa olsun bir zamanlar bebek olduklar?n? biliyorum. Bir bebekten katil yaratan ortam sorgulanmal?d?r. Onun do?rulu?a olan sevgisi, ?efkate olan sevgisi, dostlu?a olan sevgisi onu buraya getirdi. Meydan okuyan sevgisi onu büyüttü. ?nsan kendili?inden büyük olmaz. Evet o büyük oldu. Çünkü büyük dü?ündü, büyük söyledi. Bugün buraya gelerek hepiniz büyük dü?ündünüz. Sessizce büyük konu?tunuz, siz de büyüksünüz. Bugünle kalmay?n, bugünle yetinmeyin. Hangi karanl?k unutturabilir sevgini? Sevdiklerinden ayr?ld?n, dostlar?ndan ayr?ld?n, çocuklar?ndan ayr?ld?n, kuca??mdan ayr?ld?n, ülkenden ayr?lmad?n sevgilim.”