SESS?ZL???N SES?

Türkiye'de insanlar fazla yürümez; ne sa?l?kl? bir ya?am için sabah yürüyü?ü yapar?z biz, ne de inand???m?z bir dâvâ u?runa yollara dökülürüz. Bizi bir tek cenazeler yürütebiliyor; onda da genellikle ölenin ideolojik kimli?i a??r bas?yor…

Dün, san?yorum, istisnai bir gündü. Agos gazetesi önünde toplan?p Taksim'e ve oradan da Yenikap?'ya yürüyen onbinleri tek bir ideoloji mensubiyetine s?k??t?rmak mümkün de?ildi çünkü. Ölen bir Ermeni'ydi ve say?lar? her geçen gün azalan ülkemizdeki Ermeni cemaati önderleri muhtemelen kalabal???n aras?ndayd?lar. Gazeteciydi, bas?n mesle?i mensuplar?n? da bulmak mümkündü ayn? kalabal?k aras?nda. Ancak, yürüyü?e kat?lanlar, çok daha renkli, müthi? zengin bir yelpazeyi te?kil ediyorlard?.

Hayattayken sevdiklerini bir sofra etraf?nda biraraya getirmeyi iyi bilirdi Hrant Dink, cenazesi de sofras? kadar zengin oldu.

Sessizli?in bir sesi var gerçekten; öyle olmasayd?, toplam sekiz km tutan yolu sessizce yürüyenlerin verdi?i mesaj bu denli kolay yank?lanabilir miydi? Hiçbirimizin yekdi?eriyle yollar?n?n daha önce kesi?mesi gerekmiyordu yolda?lar olarak, yürürken zihinlerimizden ayn? dü?ünceler de geçmiyordu; muhtemelen üç gün önceki suikast? bile ayn? pencereden bakarak de?erlendirmiyorduk. Olsun, her birimiz, ne isek o olmaya devam ederek, Hrant Dink'in cenazesinin arkas?ndan, içimiz kayb?m?za yanarak, yürüyorduk.

Neden oradayd?k? Bu soruya kendi hesab?ma ve hiç vakit kaybetmeden cevap vermem gerekiyor…

Geçmi?te de pek çok ayd?n?m?z? teröre kurban verdik; Hrant'?n yazg?s? bu yönüyle önceki kay?plardan farkl? de?il. Ancak, ilk kez, ortak bir endi?e ço?umuza egemendi: Hrant'? vuran(lar), asl?nda ülkemizi, gelece?imizi hedef alm??lard?. Kocaman yürekli Hrant'lar?na k?yabilen bir Türkiye ya?anmaz bir ülke olur hepimiz için, öyle bir ülkede kimsenin umutla bakaca?? bir gelece?i de olmaz.

Ben ne isem, bu kimli?imin tamamlay?c? ögesiydi Hrant Dink; onunla bir aradayken daha bütün hale geldi?imi hissedebiliyordum. Ayn? tarihi ayn? topraklarda ya?am?? ayn? gelece?e do?ru yürüyen bugünüydük ülkemizin; tarihe birbirimizin gözünden bakmay? deneyebilsek bile ayn? sonuca varmayaca??m?z? biliyorduk elbette, ama birbirimizi daha iyi anlayaca??m?z?n da fark?ndayd?k.

Bencillikse bencillik, onu vuranlar beni de eksilttiler.

Dün, o kadar insan, omuz omuza yürürken, zihinlerimizde ne kadar ayk?r? fikirler ta??yor olursak olal?m, san?yorum, biraz daha eksildi?imizin hepimiz fark?ndayd?k.

Yürürken etraf?m? saran o müthi? sessizlik içerisinde ayn? sesi duyar gibiydim: Ne kadar yansak yeridir...