KE?KE DAVA ADAMI OLMASAYDI (MI?)

Bu yaz?y? böyle bir günde yazman?n zor oldu?unu biliyorum. Ama Hrant Dink’in öldürülmesinin ard?ndan günlerdir akl?mdan geçen bu. Laf? doland?rmadan, direkt söylemek en do?rusu galiba: Hrant Dink neden susmad?? Ke?ke inand?klar?ndan vazgeçseymi? demiyorum. Mesela 301’le bu kadar özde?le?meseydi, Ermeni meselesindeki ç?k??lar?n? böyle dillendirmeseydi belki de bugün ya??yor olurdu; canl? hedef haline gelmezdi.

Ke?ke ya?asayd?... Ke?ke bile bile canl? hedef oldu?unu, üzerine gitmeseydi...

??te bu ülke insan? böyle dü?üncelere sürükleyecek kadar ürkütücü bir yer...

Bir ayd?na “Sus” denmeyece?ini elbette biliyorum; öldürseniz de, kapatsan?z da o ayd?n konu?maya devam eder, ayd?n olmak da bunu gerektirir zaten. Ama benim sorumun da buras? Türkiye oldu?u için bir me?ruiyeti oldu?unu dü?ünüyorum.

Rakel Dink “Size güvendik de burada kald?k” diyordu e?inin arkas?ndan. Ya?ad??? hayal k?r?kl???nda hiç de haks?z de?il. Bir ayd?n Türkiye’ye nas?l güvenir?

Bu ülkenin gelene?i ayd?n?na çektirmek zaten; dü?ünen adam ya öldürülür ya da hapsedilir... Ama Türkiye’deki bu gelenek art?k “Ben yanmasam... Sen yanmasan...” hamasetini geçersiz k?lacak kadar abart?ld?.

Sonuçta birileri de kalmal?. Çünkü bir Hrant Dink kolay yeti?miyor.

Dün, bu dü?üncelerimi payla?t???m bir büyü?üm “Sizin ku?ak dava adam? olman?n ne oldu?unu bilmiyor” dedi. Birinin idealleri u?runa sava?mas?n?n, sonuna kadar bunun mücadelesini vermesinin onlar için ne kadar önemli oldu?unu...

Dava adaml??? günümüz gençleri için anlam?n? yitirmi? olabilir ama yolda kaybedilen ?eylerden biri de geçmi?te öldürülen onca ismin ürettiklerinin de unutulmas?. Bugün U?ur Mumcu, Ahmet Taner K??lal? pek çoklar? için sadece bir isim, birkaç nesil sonra herhalde “Öldürülmü? isimler” olarak bile an?lmayacaklar maalesef.

Dava adamlar?ndan, ayd?nlardan beklenen de mümkün oldu?u kadar korkusuz olmalar?... Ama korku da insana dair bir his de?il mi? Hele buras? sokaktan ucuza katil bulunan bir ülkeyse korkmamak mümkün mü? ?? dönüp dola??p Rakel Dink’in isyan?na dayan?yor i?te: “Size güvendik de burada kald?k.” Güvenilecek ne var ki burada?

Kimileri, Orhan Pamuk’un Nobel Ödül Töreni zaman?nda “Art?k siyaset konu?mayaca??m” tarz? aç?klamalar?n? ele?tiriyor mesela. Hrant Dink öldürülene kadar ben de bir yazar?n görevinin Pamuk’un daha evvel kendi kelimeleriyle söyledi?i gibi aile s?rlar?n? ba??ra ba??ra söylemek oldu?unu dü?ünürdüm. Ama ?imdi “Orhan iyi ki bu karar? ald?, iyi ki sustu, iyi ki Türkiye’de tart???ld??? günlerde yurtd???na gitti, söylediklerini çevirdi ve havay? yumu?att?” diye akl?mdan geçiyor. Orhan Pamuk bir aç?dan daha ?ansl?. Milyonlarca dolar?, ona kap?s?n? açan Columbia ve kolayl?kla “ta??nabilir” bir hayat? var.

Hrant Dink’e zaman?nda “Git” diye tavsiyede bulunanlarsa gitmeyi de çok kolay san?yor olmal?. Üç çocu?uyla, e?iyle, yeni bir ülkede yeni bir hayata ba?lamak çok kolay sanki... Ayakkab?s? delik ölen biri, bir ba?ka ülkede nas?l s?f?rdan ba?lard?; ak?llar?ndan bile geçirmiyorlar...

O yüzden ke?ke diyorum... Ke?ke bile bile bu kadar üzerine gitmeseydi, kendisini idealleri ve inançlar? u?runa, dava adaml??? için kurban göstermeseydi...

Çünkü bu ülkeye de?miyor.

Türkiye dü?ünen adam?na, ayd?n?na sahip ç?kmayacak. Çünkü Türkiye hiçbir zaman yazan?, dü?ününeni sevmedi, bundan sonra da sevmeyi ö?renmeyecek.

Dink’in ölümü Türkiye’nin gidi?at?yla ilgili çok önemli ?eyleri de?i?tirdi elbette. Bu eylemin hepimize büyük zarar verdi?ini herkes söylüyor. Ama en büyük zarar? dü?ünce hayat?m?za vurdu. Bundan böyle bir süre Türkiye’den yeni dü?ünceler, yeni dava adamlar? ç?kmayacak. Dü?ünce hayat?m?z?n iflas?d?r bu cinayet: Hepimiz büyük bir korku ve sindirme politikas?na teslim olmu? bir ?ekilde hayat?m?z? ya?ayaca??z. Ne diyece?imi bilmiyorum, her geçen gün daha da kötü oluyor bu Türkiye.