="justify">“Üzerini kapam??lar, ayaklar? mahcup çocuklar gibi birbirine bak?yor. Ayakkab?lar?n?n alt? delik… K?z? ba??r?yor bir yandan, ”Babam o benim” diye… Depremde en yak?n arkada??n?n ölüm haberini y?k?k bir apartman?n önünde alm?? biri olarak çok iyi anlad?m duygular?n? o an.

X%u? olsa sadece, bir hastaneye götürme süreci olsa, son söz söyleme gibi bir ?ey, yani küçücük bir umut, az?c?k bir ?ey! Ama yok! Vurmu?, duygular?na insanl???na ?alteri indirip, boynuna s?km?? ve gitmi?, i? bitmi? orada… Öylece yat?yor yerde, üzerindeki beyaz kâ??tta henüz s?cak olan kan? var…

Belki daha önce böyle bir ?ey ya?amam?? olmamdand?r üzüntümün bu kadar yo?un olmas?. U?ur Mumcu öldürüldü?ünde çocuktum, Ahmet Taner K??lal?'da 15 ya??ndayd?m, Dünya pek de umurumda de?ildi… ?stanbul'da de?ildim, hiçbirini tan?mazd?m, demokrasi, hak, hukuk nedir? Önemsemezdim, anlamazd?m…

Ama Hrant Dink'i tan?yordum, birlikte Fransa'ya gitmi?tik, ciddi ama çok samimi bir insand?.

?imdi o gitti benim gözlerim ya?l?, kar??daki teyze yorganlar?n? silkeliyor daha temiz yataklarda huzurla uyumak için, ben uyurken huzursuzum, yorgan yast?k kâr etmiyor. Uyan?nca akl?ma geliyor, hem onun ölümü hem de insanlar?n duyars?zl?klar?…

Hangisi daha ac? bilmiyorum…

Meseleyi bir dedektif profesyonelli?i ile kim nas?l yapt? diye dü?ünemiyorum henüz, ya da Türkiye'yi nas?l etkileyecek gibi stratejik öngörülerde bulunam?yorum. Henüz meydanlarda yürüyecek gücüm de yok, çok üzgünüm…

Her geçen gün, bu ülkeye, sadece devletine de?il, yap?p üretti?iyle de?il, ?rk?yla övünen milletine de olan inanc?m biraz daha azal?yor…”

Yukar?daki çarp?c? ve bir o kadar da dü?ündürücü cümleler; üniversite mezunu, 2,5 y?l ABD'de alan? ile ilgili çal??malar yapm?? ve halen bir üniversitede master program?na devam eden, Hrant Dink'le beraber Abant Paris toplant?lar?na kat?lan, Selma ?evkli'ye ait.

Gencecik bir k?z?m?z a?l?yor.

Yüksek tahsilini Amerika'da yapm?? ve pozitif katk?larda bulunmak için ülkesine dönmü?, gelir gelmez de gelece?e ait umutlar?n?n beyaz kanatlar?na kan damlam?? bir k?z?m?z.

Bu genç k?z?m?z?n ülkesinin kald?r?m?nda yatan bir yetime a?lad???n? dü?ünmüyorum. Ben as?l onun daha gelir gelmez umutlar?n?n, hayallerinin, beklentilerinin yetim kald???na a?lad???n? dü?ünüyorum. Bir kur?un bir hayata de?il milyonlarca umudun kalbine s?k?l?yor.

* * *

Kumkap?'da tarihî Meryem Ana Kilisesi'ndeki cenaze merasiminde, konu?mas?n? yaparken Patrik Mutafyan gözya?lar?n? tutam?yor.

Gözya?lar?n?n sadece kilisenin ortas?nda duran cenaze için oldu?unu sanm?yorum ama “Allah ülkemizin esenli?ini korusun, vatanda?lar?m?z?n karde?lik sevgisini güçlendirsin, dünyaya bar?? bah?etsin ve insanlar?n yüre?ine sevgi tohumlar? eksin. Kötülük yok olsun, ümitsizlik uzakla?s?n ve Allah'?n kutsal iradesi her yerde hakim olsun” sözlerinin siyah sakallar?ndan süzülen ya?larla ?sland???n? hepimiz gördük.

Yüre?i sevgi dolu bir patrik a?l?yor

* * *

“Ben öyle demedim” diyor, “Yanl?? yorumlan?yor sözlerim” diyor ama dinleyen yok, susturulmas?na karar verilmi? ve susturuluyor.

Bir insan? kalabal?klar içinde ürkek bir güvercin haline getirip sonra da yuvas?ndan uçuracaks?n?z, geride yavrular?n? yetim b?rakacaks?n?z ve siz bunun ad?na 'vatan sevgisi' diyeceksiniz.

Tuzladaki yetimhanesi elinden al?nd???nda, elleriyle orada dikti?i a?açlar?n hasret ve sevgisini her vesileyle dile getiren bu insan?n yüre?indeki sevgiyi anlayamad?k, onu yeteri kadar konu?turmad?k, onu dinlemedik.

Yetimin ba??n? ok?amay? hiç dü?ünmedik.

Hrant, bir yetimdi, yetimhanelerde büyüdü. Kendisi gibi bir yetim k?zla, Rakel'le evlendi. Y?llar sonra birlikte, ayn? yetimhanede idarecilik yapt?lar.

Geçmi?lerini hiç unutmad?lar. Hep sade ya?ad?lar. Çocukluklar?nda mahrum kald?klar? pek çok mutlulu?u hem yuvadaki çocuklara hem de kendi çocuklar?na vermeye çal??t?lar.

Balkondan “O benim babam” diye ba??ran yetim bir k?z a?l?yor.

?imdi, seninle birlikte camide mevlit dinleyen, milli maçlarda gol att???m?zda seninle birlikte aya?a f?rlayan bu insan?n çocuklar? da yetim kal?yor.

Ülkemizdeki az?nl?klar asl?nda bizler için birer kültürel zenginliktir ama ne yaz?k ki biz bunun fark?nda de?iliz. Zenginliklerimize sahip ç?kam?yoruz. Türkiye bu zenginlikleriyle bütünle?meyi ba?aramaz ise dünya ile kucakla?amaz.

Bulundu?umuz co?rafyan?n insanlar?na, dünya yeteri kadar güven duymuyor. Bizim ülkemiz güven ve emniyet vermeli. Güvercinler de bize güven duymal?.

Farkl?l?klar? dü?man gören anlay??a kar?? mücadele etmemiz laz?m. Biz bu ülkede birlikte ya?amay? beceremezsek, kim, nerede, hangi ülkede bunu ba?arabilir.

O bizden biri idi. Ermeni bir Türk vatanda?? idi. Yakla??k 10 y?l önce Gazeteciler ve Yazarlar Vakf?'nda kat?ld??? bir toplant?da söyledi?i gibi, “Türkiyeli, Ermeni ve iliklerine kadar Anadolulu” idi.

Çocuklu?unda, kim bilir kaç defa bu ?ehrin kald?r?mlar?nda ü?ümü?tü. Y?rt?k ve eski ayakkab?lar?yla, vitrinlerdeki elbiselere ya da nefis yiyeceklere bakarak, iç geçire geçire kaç defa yürümü?tü. Çelimsiz ve dermans?z ayaklar?yla kaç kere dü?mü?tü bu kald?r?mlara.

?imdi kald?r?mlar a?l?yor.

Aradan geçen yar?m as?r onda hiçbir ?ey de?i?tirmemi?ti. ??te yine ü?üyordu o kald?r?mlarda, yine dü?mü?tü yüzükoyun kald?r?mlara ve yine delikti ayakkab?lar?. Ayakkab? alacak kadar paras? olmad???n? dü?ünemiyorum ama bence o çocuklu?unun ac? hat?ralar?n? unutmak istemiyordu.

Ben hâlâ oraday?m, üzerine kan lekesi bulunan bembeyaz kâ??tlarla örtülmü? cesedin yan?nday?m. Yüzükoyun buz gibi kald?r?ma uzanm?? yat?yor. ?ki öksüz çocuk gibi ayaklar? birbirine bak?yor.

Hrant'? ensesinden vurdular; beni de delik ayakkab?lar? kalbimden vurdu.

En anlaml? en cesur man?eti gazetemiz att?.

Hrant'?m?z? kaybettik.

Not: Haf?zalar?m?zda, dönemin Yunan D?? ??leri Bakan? Paparen ile estirdikleri Türk Yunan dostlu?unun ?l?k rüzgârlar? kalan ?smail Cem'e de Allah'tan rahmet diliyorum.