B?Z KORKUYUZ!

"Bu ülkede kimse kimseyi istemiyor. Ülke dolusu bir kalabal?k art?k beraber ya?amaktan haz etmiyor. Birileri ölünce ba?ka birileri "Oh!" çekiyor. Biri can verirken ötekinin can?na de?iyor. Her ölümde bir, her "Oh!"ta iki ilmek sökülüyor bizden. Birbirimizin ölümüne kar?? meraks?zl?k, birbirimizin hayat?na kar?? meraks?zl?kla ba?l?yor. En çok birbirimizin hikâyelerini bilmemek çözülmez hale getiriyor "çilemizi". Her gün ilmek ilmek çözülüyoruz biz. Bizi söküyorlar durmadan. Hikâyelerimizi söküp söküp, dola??k bir yün çilesi gibi önümüze at?yorlar.

Çilemizle ba? ba?a kal?yoruz, kar???yoruz ve vazgeçiyoruz çözmekten, yeniden örmekten. Toplumsal ba?lar?m?z, dü?ümleriyle bizi y?ld?ran bir çile gibi çözülmü? duruyor önümüzde.
Biz, bu ülkenin muhalif insanlar? olarak bu sökümün neresinde duruyoruz? Birinin ölümüne trene bakar gibi bakanlar memleketin toplumsal örgüsünü sökerken ilmek ba?lar?nda inatç? dü?ümler gibi durabiliyor muyuz mesela?"

A?ustos ay?nda yay?mlanan "Ne Anlatay?m Ben Sana!" kitab?n?n önsözüne böyle yazm???m. Bir gün Hrant'?n gidece?ini bilmeden, "Hepimiz Ermeniyiz" slogan?n?n ac?y? payla?mak için oldu?unu anlatmak zorunda kalaca??m?z? hiç bilmeden... ?imdi yeniden soruyorum: Biz bu sökümün neresinde duruyoruz?

Anlatsan anlarlar m??
Dün Can Dündar yazd?, pazar günü ben yazd?m, bizler yaz?yoruz. Biz o sloganla ne kastettik, bunu anlatmaya çal???yoruz. Ama mesele ne bizim anlatamay???m?zda ne de onlarda anlama k?tl??? var.
"Hepimiz Hrant Dink'iz! Hepimiz Ermeniyiz!" slogan?n? ilkokul düzeyinde e?itim alm??, hatta hiç e?itim almasa bile bir kalbi olan herkes anlar. Bunun kimseyi Ermeni yapmayaca?? da aç?kt?r. Böyle oldu?una göre bu "anla?amazl?k" halinin ba?ka bir nedeni olmal?.

"Can?m?z? istediler..."
"Milliyetçi hislerle" doya doya yaz?l?p çizilen "slogana tepkiler" haberlerinden biri ilginçti. Trabzon'da oynanan futbol maç?nda tribünlerdeki bir pankart ?öyle diyordu:
"Can dediniz can?m?z? verdik/Kan dediniz kan verdik/Biz bu vatan? kar??l?ks?z sevdik/Serseri laf?n? hak etmedik"
Bu pankart? yazan çocuklar, 90'larda do?dular. Hayatlar?nda milliyetçilikten, dinden, güçten ve paradan ba?ka bir erdem oldu?unu ö?renmemeleri için her ?ey yap?ld?. Onlara Abdi ?pekçi'nin de?il Mehmet Ali A?ca'n?n, U?ur Mumcu'nun de?il Abdullah Çatl?'n?n, Deniz Gezmi?'in de?il Baki Tu?'un, Musa Anter'in de?il ?brahim ?ahin'in ayakta kald??? gösterildi, iyice belletildi.
Onlar da ayakta kalmak istediler. "Varl???m varl???na arma?an olsun" diye diye, "milliyetçili?in az? zarar ço?u yarar" diye diye, Rakel'in dedi?i gibi "bebeklerden katiller yarat?lan" bir tezgâh?n içinde biçimlenip büyüdüler. Belki abileri Güneydo?u'da öldü ve cenazelerde "vatan için kur?un atan da yiyen de..." diye ba?layan konu?malar dinlediler. Ne bekleniyordu? Sonunda büyüdüler ve ço?ald?lar.

Beyaz Bereliler
Daha da kötüsü art?k onlardan korkuyoruz biz. 16-17 ya??ndaki çocuklardan korkuyoruz. Art?k me?ru olan? onlar belirliyor çünkü. O çocuklar da Ermeni olmaktan, Kürt olmaktan, Süryani olmaktan korkuyor, ülkeleri elden gidecek, kendileri hain olacak diye korkuyor.
Tek övündükleri ?ey olan Türklükleri elden gidecek diye korkuyor. A?a??lanmaktan korkuyorlar. Geçen hafta yazd?m, beyaz bere sat??lar?n?n patlad???n?. Önceki gün yüz ki?ilik bir grup beyaz bere giyip tribünlerde kendini gösterdi.
Biz niye o slogan? att?k, anlamak istemeyecekler. Anlatmay?n bo?una. Çünkü onlar korkuyorlar. Korkuyla örgütleniyorlar. Peki biz ne yap?yoruz? Bu sökümün inatç? dü?ümleri olmay? hâlâ becerebilir miyiz? Son günlerde olup bitenlerden sonra art?k bu soruyu sorman?n vakti gelmi?tir.