!ᬠ�="justify">Ay?’na y?ld?z?na kurban dedi?imiz Türk Bayra??, 100 bin ki?ilik cenazeye sokulamad? ama gitti bir katil’e poster oldu.

Bize de yine utanmak dü?tü.

*

Evet utanmak...

Hrant Dink vuruldu?unda, vücudumu saran ilk duygu:

- Mahçubiyet.

Elbet ba?ka duygular da dü?tü yüre?ime ama en bask?n olan? mahçubiyet.

Sonra? ??te o Bayrak’l? poster var ya, vallahi ikinci mahçubiyet dalgas? olarak çarpt? yüzüme.

*

Klasik sorudur:

Bu cinayet kime yarar getirir?

Hep öyle derler.

Lânet olsun.

Ben kime yarar’dan ziyade kime zarar getirir’in pe?indeyim.

Kime zarar getirir?

Esasen “zarar”dan kas?t nedir kuzum?

Siyasi, ticari, co?rafi, tarihi... bütün unsurlar hele ?öyle dursun, i?in insani taraf?, as?l kimi y?km??t?r?

Söyler misiniz?

Dünyada mahçubiyetten daha büyük bir zarar var m?d?r?

Telâfisi nedir?

*

Haberiniz olsun. Apronda deve kestiren zat, niye görevden al?nd???n? hâlâ anlayam?yormu?.

Eminim ki posterdeki güvenlikçiler de görevden niye al?nd?klar?n? anlayamam??lard?r.

Çünkü onlar iyi bir i? yapt?klar?n? zannettiler.

Türkler buna ak?ls?z dost derler.

Ermeni bestekâr Bimen ?en ise, Kürdili Hicazkâr’dan seslenir:

Koparan sinemi a?yar elidir / Dost elinden yüre?im yârelidir.

Aynen öyledir.