.HfàÀ="justify">Orhan Pamuk'un Nobel Ödülünü ald???n?n aç?kland??? hafta New York'ta idim. ?stanbul Teknik'ten sonra, iyi bir üniversitede master yapt??? için k?z?m Asl?'ya, "mesle?inde i? bulabilen ?ansl? bir mimar" oldu?unu hep söylerim. Birlikte ünlü Fifth Avenue'den (Be?inci Cadde) a?a??, güzel havadan yararlanarak yürüyoruz.

v!uml;" gibi, Amerika'daki yabanc?lar?n y?l?n belli tarihinde yapt?klar? gösteri?li geçitler Madison Avenue'de yap?l?r. O gün tan?k oldum ki, Amerikal?lar kendi geçitleri için dünya halklar?n?n bulu?tu?u bu Fifth Avenue'yi kullan?yormu?.

Bando m?z?ka e?li?inde, yo?un izleyiciyi ve renk cümbü?ü içindeki gruplar? görünce, merakla biz de kalabal??a kar??t?k. Bir yandan da Manhattan Adas?'n?n alt ucuna yani özgürlük heykeline do?ru iniyoruz. Bir ara ben caddeden geçen izci tak?m?n? izlemeye dalm??ken, Asl?: "Baba sen daha önce bu Metropolitan Kütüphanesini gezdin mi?" diye sordu. Döndü?ümde binan?n giri?ine yukar?dan a?a?? as?lm?? olan "Orhan Pamuk'un 5x10 m ebad?ndaki foto?raf?" ile kar?? kar??ya kald?m. ?kimizin de gözleri doldu ve yurdumdan uzakta ben ilk kez, gö?sümün bu denli kabard???n? duyar oldum. Ulusçu övünç dolu o halimi, ben ancak birkaç olayda daha ya?am??t?m; lisedeyken, Dolmabahçe Stadyumu'nda Pu?ka?'l? Macar Milli Tak?m?n? 3-1 yendi?imiz maçta; üniversitede iken Amerikan 6. filosuna kar?? yapt???m?z gösterilerde ve bakan olarak içinde oldu?um birinci Ecevit hükümeti, bir gece yar?s?, K?br?s Bar?? Harekât?na karar verdi?inde, yüre?im i?te öyle kabarm??t?.

Ak?am internette yabanc? gazetelerdeki övgüleri okurken, ço?u dostum da olan baz? ayd?nlar?m?z?n olumsuz yakla??m?ndan duydu?um elemi ise, geçmi?te hiç ya?amam??t?m. Neyse ki, bütün zamanlar?n en usta kalemi ve gerçek ayd?n?m?z Çetin Altan'? okuyunca, olay?n ülkem için gerçek de?erini, halk?m?z?n zamanla çok iyi görece?i umuduna büründüm. Sonunda, kal?c? olacak gerçe?i, Çetin Altan yazm??t?:

"Orhan Pamuk, Türkiye'yi kalemiyle evrenselle?tiren yazar... Türkiye'den de, insanl???n ortak deha bahçelerine, açt?klar? özel çiçeklerle lay?k de?erde, yarat?c? kalemler geçti; Nâz?m Hikmet'ler geçti, Sabahattin Ali'ler geçti, Kemal Tahir'ler geçti, Orhan Kemal'ler geçti, R?fat Ilgaz'lar geçti, Peyami Sefa'lar geçti, Haldun Taner'ler geçti, Sait Faik'ler geçti... Öylesine renkli bir büyük buket içinde Yahya Kemal de vard?, Necip Faz?l da vard?, Kerim Korcan da vard?, Abbas Sayar da vard?, Fakir Baykurt da vard?... Kimler kimler yoktu ki; Refik Halit'ler,Yakup Kadri'ler, Memduh ?evket'ler, Re?at Nuri'ler. Orhan Pamuk'un 2006 Nobel Edebiyat Ödülü'ne, hepsi galaksilerden el ç?rp?yor olmal?... Bir de Nobel Edebiyat Ödülü'nü alm?? yazarlardan birkaç?na bakal?m: André Gide, William Faulkner, Bertrand Russell, Albert Camus, Boris Pasternak, John Steinbeck, Pablo Neruda vs... ?imdi art?k onlar?n aras?nda, ilk kez bir Türk yazar? da var Orhan Pamuk.. Romanlar? ?imdiye dek 45 dile çevrilmi? olan Orhan Pamuk'u, kendi ülkesinde anadili Türkçe olanlardan, daha çok benimseyenler ç?kacak tüm dünyada neredeyse... Bayraklar?n direklerini ne kadar yükseltirseniz yükseltin, bayraklar o ülkeden ilk kez Nobel ödülü alm?? bir yazar kadar görünemiyor dünyadan."

Aylar sonra bir ayd?n yurtta??m?z Hrant Dink, özellikle son iki y?lda, parti ba?kanlar?n?n oy kayg?s? ile t?rmand?rd?klar?, "milliyetçilik" siyasetinin kurban? oldu. Cinayetin çete reisi polislerin kolunda sorgulanmaya giderken, eyleminin ilkelli?ini ?u tehditle hayk?rmaya devam ediyordu ; "Orhan Pamuk sen de akl?n? ba??na al". Çok sürmedi, Orhan Pamuk'un sessizce yurt d???na gitti?ini ö?rendik.

Cengiz Çandar'?n geçen haftaki yaz?s?ndaki, duygu dolu ve hepimizi dü?ündürmesi gereken sat?rlar?n? okurlarla payla?mak istedim: "Ya da Orhan Pamuk'un ismini dünyada yüceltti?i, sevdal?s? oldu?u ?ehri terk etmek zorunda b?rak?lm?? olmas?ndan dolay? m?? Milliyetçi tehdit y?llard?r bir slogan? bayrak etmi?ti: 'ya sev ya terk et'.. O milliyetçi tehdit, ya sev ya terk et diyordu. Seviyorsan terk et demiyordu. Ama seven terk ediyorsa, terk ettirenin sevdi?i ku?kulu olmal?. Zaten sevse, Fetih'ten yakla??k 555 y?l sonra, sanki ?stanbul ba?ka birine aitmi?, bir ba?kas?na ait olma tehlikesi varm?? gibi, ?ehrin her yerini devasa bayraklar?n dalgaland??? bir bayrak direkleri orman?na çevirir miydi? Milliyetçiler, Türkiye'yi seviyorlar m?? ?stanbul'a sevdal?lar m?? Yoksa, onlar da bu ?ehrin, üstelik, hoyrat yabanc?lar? m??"

Çandar'?n bu sat?rlar?n? okurken bilgisayar?mda önüme, Alaaddin Çak?c?'n?n bir di?er ayd?n?m?za yollad??? tehdit mektubu geldi: "Siz eski Marksist yeni liberal solcu, medyadaki i?birlikçileri sürekli Türk milletine sald?r?yorsunuz.. Ak?ll? olman?z? sizden rica ediyorum. Yine de beyefendilik(!) bende kals?n". Ertesi gün gazeteler, yeralt? dünyas?n?n ünlü reislerinden Çak?c?'n?n da, Hrant Dink cinayeti ile ilgili olarak derin devlet tart??malar?n? gündeme getirdi?i için, Can Dündar'? tehdit etti?ini yaz?yordu.

Hrant Dink'in vuruldu?unu, çocukluk arkada??m Ermeni as?ll? kap? kom?um N??an Ya?l?o?lu benden duymu?tu. Olay? izleyen günlerdeki yaz?ma ?öyle ba?lam??t?m; "Telefonda sevgili karde?im N??an'a, 'suçlu benim, biziz' derken, ölene kadar üyesi olmay? sürdürece?im partimin, bu ve benzer olaylara geli?imizdeki sorumlulu?unun ezikli?ini duymu? olmal?y?m". Günler sonra, CHP Genel Ba?kan?'n?n Orhan Pamuk'u kutlamak için sessiz kald???n? ve a??rdan ald???n? yeniden an?msay?nca, yaz?mdaki tepkimin yerinde oldu?unu dü?ündüm. Son yurt d??? gezisinde, oy endi?esinden kendini kurtarabilmi? olacak ki Deniz Baykal, yitiremedi?i eski, do?ru ve gerçek olan ?u dü?üncelerini aç?klamaya f?rsat bulmu? olmal?; "?ç bar?? projemiz 13. yüzy?l felsefesine dayan?yor. Toplumun etnik veya mezhepsel kimliklerini öne ç?kar?p aidiyetler üzerinden mücadeleye girmesi ve çat??ma kültürünü beslemesi sorununa kar??, '72 millet bir' diyen 'sevgi, karde?lik, bar??' felsefesini hâkim k?lmak istiyoruz. Orta Ça?'da Avrupa'da insanlar birbirini yerken, Anadolu topraklar?nda Mevlânâ'yla, Yunus Emre'yle, Hac? Bekta?'la ye?eren bu felsefeye sar?lmak gerekti?ini savunuyoruz. Milliyetçilik anlay???m?z alt kimlikle ili?kili de?il. Ulusal ç?kar milliyetçili?ini esas al?yoruz.."

Umar?m, CHP Genel Ba?kan?'n?n "bu sözleri" son iki y?ldaki yanl??lar?n?n da sonu olur. Ve "yukar?daki do?rular?n" üzerine giden bir yeni ba?lang?ç ve aç?l?m kararl?l??? sergiler. 23 Nisan 1923'ten beri, iktidarda ya da muhalefette olsun CHP, Türk ayd?n? ve ülkenin demokratikle?mesi için hem umut ve hem de tek gerçek güvence idi. Bu sorumlulu?unu ne devredebilir, ne savsaklayabilir ve ne de b?rakabilir.