!âJÐ="justify">Ermeni milletine korkunç ac?lar çektirdik, bunu kimse inkâr edemez; ama –ondan önce ve sonra- Ermenilerin bizim milletimize çektirdi?i korkunç ac?lar da yok say?lamaz.

Ã5 retori?i adalete de?il, bir zulmün ba?ka bir zulmü unutturmas?na hizmet eder.

Anadolu ve Kafkasya'da üç büyük Ermeni mezalimine (1915, 1918 ve 1992-93 mezalimleri) maruz kalan Müslümanlar?n can kay?plar?, Ermenilerin can kay?plar?ndan az m?yd??

Öyle oldu?unu farz edelim ve niceli?i bir kenara b?rakal?m; nitelik bak?m?ndan ne de?i?ir?

Ermeni çetelerinin güçleri yetseydi, Ermenistan topra?? olarak gördükleri Do?u Anadolu illerini Müslümanlardan tamamen temizlemeyecekler miydi?

Ermenistan'da Müslümanlar?n kökünü kaz?mad?lar m??

Azerbaycan'da da Müslümanlar? kitleler halinde k?y?mdan geçirmediler mi?

Ne Ermeniler maruz kald?klar? zulmü unutabilirler, ne biz maruz kald???m?z zulmü unutabiliriz…

?unu yapabiliriz ama:

Her ikimizin de esenli?i için ba?r?m?za ta? basabiliriz.

Ba?r?m?za ta? bas?p, yeniden yak?nla?abilriz.

Yak?nla?mak için birbirimize “Beni affet ve benden af dile” diyebiliriz.

1915 olaylar?na tek tarafl? bak??ta ?srar, ne Ermenilere fayda getirir ne bize.

Zarar?n büyü?ünü ise Ermeniler görür.

Görüyorlar zaten.

Ba??ms?z Ermenistan Cumhuriyeti'nin ilan? üzerinden 15 y?l? a?k?n bir süre geçmi? olmas?na ra?men, uluslararas? toplulukta “soyk?r?m” lobicili?i hariç zerre kadar varl?k gösteremiyorlar.

Devlet ve millet olarak esameleri okunmuyor.

Geçmi?leri ve gelecekleri “soyk?r?m endüstrisi”nin çark?nda ö?ütülüyor, ö?ütülüyor, ö?ütülüyor…

Bu gidi?i durdurmak için 1915 konusunda bir uzla?maya varmay? bizden ziyade onlar?n arzu etmesi gerekirdi, fakat ne hikmetse biz uzla?maya çal???rken onlar tek tarafl? 1915 retoriklerinde ?srar ediyorlar.

***

Ermenistan-Azerbaycan sava??n?n tüm h?z?yla sürdü?ü 1993 mart?nda MHP lideri Türke?'le Ermenistan Cumhurba?kan? Ter Petrosyan'?n 'bar?? imkânlar? için zemin yoklamak' üzere Paris'te bir otelde görü?mesini sa?layan Samson Özararat anlat?yor:

“Paris dönü?ü Türke?'le birkaç kez yeniden bulu?up neler yap?labilece?ini konu?tuk. Kesin bir plan yapmad?k. Bu, bir tür beyin f?rt?nas?yd?. De?i?ik seçenekleri konu?tuk aram?zda... Kar??l?kl? diyalo?un ço?alt?lmas?n?, gidip gelen heyetlerin artt?r?lmas?n? dü?ündük. S?n?r?n aç?lmas?n? ve halklar aras?nda kar??l?kl? ziyaretlerin yap?lmas?n?... Türkiye-Ermenistan s?n?r?na 1915'te ölenlerin an?s?na mü?terek bir an?t dikilmesi de konu?uldu. An?t?n Ermenistan'a bakan yüzünde Türkçe, Türkiye'ye bakan yüzünde ise Ermenice 'Verdi?imiz ac?lardan dolay? üzgünüz' yazacakt?.” (bkz. Can Dündar'?n 26.04.2005 tarihli Milliyet gazetesindeki röportaj?)

Bu harikulade proje, diyasporaya teslim olan Ermeni taraf?n?n ba?nazl??? yüzünden gerçekle?emedi.

Türk siyasetinin bugüne kadar gördü?ü en milliyetçi lider bile 1915'te öldürülen Ermeniler için özür dilemeyi kabul etmi?ti; Ermeni taraf? ise 1915'te öldürülen masum Türkler ve Kürtler için özür dilemeyi sa?c?s?yla-solcusuyla reddediyor.

B?rak?n reddetmeyi, tart??maya bile yana?m?yor.

Biz yaralar? sarmak için üzerimize dü?eni yapmaya haz?r?z; ama bütün Ermenileri ve Ermenistan'? ipotek alt?na alan Ermeni diyasporas?n?n murad? üzüm yemek de?il ba?c?y? dövmek oldu?u müddetçe, yaralar kanamaya devam edecektir.