| | BARI?A B?R ?ANS VERMEK, BÜTÜN SÖYLED???M?Z BU! |
| ="justify"> D??ar?da kar ya?arken duduk dinlemek galiba daha hüzünlü... Süt beyaz? gri kar???m? bir havada toprakla gökyüzü birle?mi?, Bo?az uzaktan seçilmiyor.
Duduk fazla melankolik, insan?n kafas?n? farkl? dü?ünce dünyalar?nda ha bire didikliyor.
?lk kez sevgili Hrant karde?imi topra?a verirken, geçen y?l bu zamanlar mezar? ba??nda dinlemi?tim.
"Da?lar?m?z?n flütü" isimli ?iirinde, "Duduk, vah?i flüt, hiç bitmeyen gözya?lar?n" demi? Ermeni ?air Missak Medzarentz. 1885'te do?mu?, 23 ya??ndayken 1908'de ölmü?...
Nedir bar???..
Kim bilir belki de ba?kalar?n?n duyarl?klar?n? hissedebilmek, ba?kalar?n?n ac?lar?n? anlayabilmek ve payla?abilmekten geçiyor bar??...
Levon Minassian'?n dudu?unda(*), Armand Amar'?n kökleri Fas'a kadar uzanan kederli müzi?inde ve Ermenice ?ark?lar?n içinde en çok ac? ve gözya?? var. Bu topraklardan, hepimizden ortak bir ?eyler de eksik de?il.
Bir sabah vakti erken, d??ar?da ince ince kar ya?arken duduk dinlemek, ilginç, içimi yaln?z hüzünle de?il, umutla da dolduruyor.
Umudun yoksa kaybedersin!
Nereden akl?ma tak?ld? böyle bir cümle, hat?rlam?yorum.
Ama öyle, umutsuz ya?anm?yor.
Tutunmak için umut bir önko?ul...
Bazen umutsuzlu?a kap?l?yorum bu ülkede. Öylesine hoyratl?klar, öylesine çirkinlikler, öylesine haks?zl?klar, öylesine duyars?zl?klar her gün gözlerimin önünden geçip gidiyor ki.
Kaç ya??ma geldim, bu umutsuzluk halleri pe?imi hiç b?rakm?yor.
Maalesef öyle.
Ama sonra karanl??a lanet okumaktansa, bilgisayar?m?n ba??na oturup bir mum da olsa yakmaya çal???yorum.
Belki bir umut ????? olur diye.
Levon Minassian'?n ?ark?lar?ndan biri "Ana yüre?i" diye ba?l?yor dudu?un e?li?inde, "Hiç kimse ama hiç kimse ana yüre?ini unutamaz!" diye devam ediyor.
Ve sesiyle anas?na iletmeye çal???yor, ac? ve gözya?lar?n?. Ama biliyor o da, bu kederli sesin anas?na hiç ula?amayaca??n?...
Bu yak?nlarda bir film seyrettim.
Jodie Foster, "Hat?ralar?m?zdaki hayali ?ehri yapabilecek miyiz?" diye soruyordu New York sokaklar?nda yürürken... Belki de, bir daha yakalanmas? imkâns?z bir geçmi?in pe?indeki nafile bir ko?uyu anlatmak istiyordu.
Ufuk Güldemir'i hat?rlad?m.
Çeyrek yüzy?l geçmi?, önce sevgili Ufuk'la birlikte New York'ta, Village'de geçirdi?imiz o serseri birkaç gün gözümün önünden bir film ?eridi gibi geçip gitti.
"?ehir yava? yava? gözlerimizin önünden kaybolur. Ve sevdi?iniz bir ?eyi her kaybedi?inizde, kendiniz de bir ?ey kaybedersiniz."
K?sacas?:
Y?llar geçtikçe, bir ?eyler kaybettikçe, senden de bir ?eyler gider, yerine bir daha hiç koyamayaca??n...
Hayat böyle, de?i?tiremezsin.
D??ar?da kar ya?arken duduk dinlemek galiba daha hüzünlü, ama iyi geliyor. Ba?ka dünyalara, hülyalara dal?yorum.
Bu topraklar? hâlâ vurmaya devam eden silah?, ?iddeti, terörü de?il, inad?na bar??? dü?ünüyorum. "Ya?ama hakk? herkes içindir!" sözü kula??mda ç?nl?yor.
John Lennon'?n o a?ina sesi...
1970'lerin ba?? olmal?.
Uçsuz bucaks?z bir park?n ortas?nda dalgalanan yüz binlerce genç insanla birlikte dünyaya bar?? ça?r?s? yap?yor, Vietnam Sava??'na kar?? sesini kitlelerle birlikte yükseltiyor:
"Bizim bütün söyledi?imiz, bar??a bir ?ans vermekten ba?ka bir ?ey de?il!"
Gözlerim doluyor.
?yi pazarlar!
——————-
* Levon Minassian, songs from a world apart, Long Distance Productions, France.
| | | « Geri | | « »
|
|
|
| | |
Anasayfa
Ýletiþim
Makaleye Yorum Yaz
Tavsiye Et
