="justify">Kemal Bey, emperyalistlerin deste?ini arkalar?na alan i?birlikçi Ermeni çetelerinin ba?lat?klar? mezalime kar?? Anadolu’da yak?lan ‘isyan’ ate?inin en önemli sembollerinden biridir.

qsayesinde sorumluluk bölgesinde ya?ayan ahaliyi ‘katliamlardan’ kurtarm??, merkezi hükümet taraf?ndan al?nan ‘tehcir karar?n?n’ yerine getirilmesinde aktif rol oynam??t?.
Bu yüzden Ermenilerin en önemli hedeflerinden biri haline gelmi?ti.
Ermeni komitac?lar, Kemal Bey’i kendi devletine ‘mahkum’ ettirip, ‘iddialar?na’ yeni bir dayanak olu?turma gayreti içerisindeydiler.
Mütarekenin hemen ard?ndan ?stanbul’a ayak basan ?ngiliz ve Frans?z i?gal kuvvetlerine ‘?irin görünmek’isteyen ‘ihanet’ çevrelerinin bask?s? neticesinde Kemal Bey, i?birlikçi ‘Damat Ferit Hükümeti’ taraf?ndan memuriyetten azledilerek, mahkemeye sevkedildi.
Konya ?stinaf Mahkemesi, yapt??? ara?t?rmalar sonucu yap?lan her i?in hukuka uygun bir ?ekilde gerçekle?tirildi?i gerekçesiyle beraat karar? verdi.
Ancak, mahkeme karar?n? yeterli bulmayan i?birlikçiler, Kemal Bey’i yeniden tevkif edip ?stanbul’a getirterek Divan-? Harb’e sevkettiler.

* * *

Kemal Bey’in Gümrük Ba?katipli?i’nden emekli olan babas? Arif Bey, bütün çabalar?na ra?men, ‘evlad?n? savunacak’ bir avukat dahi bulamaman?n çaresizli?i içerisindeydi.
 “Tedbirsizlik yüzünden baz? Ermenilerin ölümüne sebebiyet vermekle” suçlanan Kemal Bey’in yap?lan bütün duru?malar?, adeta Ermeni az?nl???n ‘?ov gösterisine’ dönü?tü.
Ermeni komitac?lar taraf?ndan yönlendirilen ‘yalanc?’ ?ahitler, Kemal Bey’e yönelttikleri iftiralar? öyle bir noktaya ta??d?lar ki, Divan-? Harp Reisi Hayret Pa?a, olup bitenler kar??s?nda daha fazla dayanamayarak istifa etti.
Ancak, yerine atanan Nemrut Mustafa Pa?a, efendilerinden ald??? ‘talimat?’ ifa etmekte, yerine getirmekte hiç tereddüt etmedi.
Alelacele yap?lan sözde bir duru?man?n ard?ndan Kemal Bey’i idam cezas?na mahkum etti.
Karar, Padi?ah’a onaylat?ld?ktan sonra, ‘usul’ icab? kendisinden fetva istenen ?eyhülislam Mustafa Sabri Efendi, ?u cevab? veriyordu:
- “Kemal Bey hakk?nda istenilen fetva de?ildir, kazaya aitir, benim ise kazaya yetkim yoktur.”

* * *

Kemal Bey, tutuklu bulundu?u Bekira?a Bölü?ü’nden al?narak, Beyaz?t Meydan?’na getirilirken, hakk?nda verilen idam cezas?n?n ‘infaz edilebilece?ine’ hâlâ ihtimal vermiyordu.
Uzun süre ?stanbul Üniversitesi rektörlük makam? olarak kullan?lan küçük binan?n önüne ‘güpegündüz’ kurulan idam sehpas?n?n etraf?, ?stanbul’un çe?itli semtlerinden ak?n eden Ermeniler taraf?ndan abluka alt?na al?nm??t?.
?ngiliz ve Frans?z askeri birlikleri de binan?n önünde nöbet tutuyorlard?.
Kendisine ‘son sözünün’ ne oldu?u sorulan Kemal Bey, aynen ?öyle hayk?r?yordu:
- “Ben Türk devletinin bir memuruyum. Ald???m talimat? yerine getirmekten ba?ka bir suçum yok. Vazifemi yapt???ma vicdan?m emindir. Sizlere yemin ederim ki ben masumum, son sözüm bugün de budur, yar?n da budur. Ecnebi devletlere yaranmak için beni as?yorlar. E?er adalet buna diyorlarsa, kahrolsun böyle adalet.”
Onu beyaz bir ka??t gibi sehpada sallan?rken gören Ermeniler, zafer sarho?lu?u içerisinde yerlerde tepinerek ‘sevinç ç??l?klar?’ at?yorlard?.

* * *

‘Vatan?n?’ sevmenin bedelini ‘hayat?’ ile ödeyen Türk milliyetçisi Kemal Bey, milletine hitaben yazd??? vasiyetnamesini aynen ?u sözlerle bitiriyordu:
- “Allah bu millete ve memlekete zeval vermesin.
Fertler ölür, millet ya?ar.
?n?allah Türk milleti ebediyete kadar ya?ayacakt?r.”
Kemal Bey’in naa??n? ebedi istirahatgah?na u?urlayan t?bbiyeli gençlerden biri, mezar? ba??nda ‘gözya?lar?’ içerisinde aynen ?öyle and içiyordu:
- “Kemal Bey!
Sen ?u anda topra?a verdi?imiz bir çiçeksin.
Orada büyüyecek olan dallar?n o kadar dikenli ocak ki, seni bu akibete lay?k görenlerin hepsini paramparça edecektir.
?ntikam?n behemahal al?nacakt?r.”
Kemal Bey’in naçiz bedenini, ‘kendi devletine’ yokettirenler, ayn? ?ekilde mensubu oldu?u Türk milletini de ortadan kald?rmay? ba?aramad?lar.
Geldikleri gibi, defolup gitmek zorunda kald?lar.
Kemal Bey’in ba??na gelenler, u?runa ba? vermekten çekinmedi?i Türk milletinin her ferdinin ‘bilip de ibret almas? gereken’ çok önemli bir ibret vesikas? olarak haf?zalarda yerini ald?.

* * *

‘Teslimiyet bayra?? çeken’ devletin ‘i?birlikçi’ hükümeti taraf?ndan, s?rf ‘Emperyalistleri mutlu etmek’ için 10 Nisan 1919 tarihinde idam edilen Kemal Bey, yeniden kurulan ‘ba??ms?z’ devletin ‘milli’ hükümeti taraf?ndan, 14 Ekim 1922 tarihinde ç?kar?lan bir kanunla ‘Milli ?ehit’ ilan edildi.
Birinci Cihan Harbi boyunca, kasaba ve köylere düzenledikleri bask?nlar ile yakla??k ‘500 bin’ Türk’ün ölümüne neden olan, Talat Pa?a ve arkada?lar?n? alçakça kur?unlayan, ‘40’dan fazla’ diplomat? kahpece katleden Ermeniler, ?imdi ‘azg?n h?rs?z ev sahibini bast?r?r’ misali, 24 Nisan tarihini ‘soyk?r?m günü’ olarak an?yorlar.
Sat?n ald?klar? i?birlikçiler vas?tas? ile birçok ülkenin parlamentosundan “Türkler’in soyk?r?m yapt???n? kabul ediyoruz” ?eklinde kararlar ç?kart?yorlar.
Kemal Bey’in ?ehadet tarihi olan ‘10 Nisan’, Türk devleti taraf?ndan ‘milli yas günü’ ilan edilmedi?i sürece, i?birlikçiler taraf?ndan Türk tarihine sürülen ‘kara leke’ asla ortadan kalkmayacakt?r.